Η σπουδαία Ελληνίδα συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη πήρε τη συνειδητή απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων. Μέσα σε ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα (1,5 έτος), έφυγαν από τη ζωή τόσο ο σύζυγός της όσο και ο 42χρονος γιο της. Λόγω χρεών, η συγγραφέας έχασε και το σπίτι της στο Μαρούσι, γεγονός που την ανάγκασε να αναζητήσει μια νέα στέγη.

Όπως έχει δηλώσει η συγγραφέας, δεν μπορούσε πλέον να ζει μόνη της. Επέλεξε το συγκεκριμένο γηροκομείο στα Χανιά, στον τόπο καταγωγής της, καθώς προσφέρει ασφάλεια, καθημερινή φροντίδα, αλλά και την ανθρώπινη επαφή που πάντα επιζητούσε.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και μίλησε ανοιχτά για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της, την απόφαση να αποχωριστεί το σπίτι της και τον πόνο που εξακολουθεί να κουβαλά μέσα της.

Πώς περνάτε τις ημέρες σας στο Γηροκομείο Χανίων;

Θέλω να είμαι πάντα με τους άλλους. Μου αρέσει να επικοινωνώ, να ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους και να βοηθάω, όπου μπορώ. Ακόμη και μια μικρή πράξη έχει σημασία. Μπορεί να δω κάποιον που χρειάζεται βοήθεια ή να ανάψω το φως για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Έχω πάντα την έγνοια των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μου. Δεν είναι απλώς το αίσθημα της προσφοράς. Είναι η ανάγκη της κοινωνίας, της ανθρώπινης επαφής. Δεν μπορώ να είμαι μόνη μου.

Ποιοι άνθρωποι σάς δίνουν σήμερα τη μεγαλύτερη δύναμη;

Με συγκινεί πάρα πολύ το γεγονός ότι έρχονται να με επισκεφτούν άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν προσωπικά. Μαθαίνουν ότι βρίσκομαι εδώ και θέλουν να με συναντήσουν. Με αγκαλιάζουν, με φιλούν, μου μιλούν με αγάπη. Αυτή η ανθρώπινη επαφή είναι που με κρατάει και μου δίνει δύναμη ζωής. Είναι, πραγματικά, πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέφτονται.

Πώς βιώνετε την απόφαση να αφήσετε το σπίτι σας και να εγκατασταθείτε στο γηροκομείο;

Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν.

Δεν είχατε κάποιον συγγενή να μείνετε μαζί;

Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…

Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο χάσατε τον σύζυγο και τον γιο σας. Πώς βιώσατε αυτές τις δύο τόσο μεγάλες απώλειες;

Είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Στην ενάμιση χρόνο τούς έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια πληγή, που παραμένει ανοιχτή. Είναι κάτι τρομερά δύσκολο και δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως όλα όσα συνέβησαν. Και δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω. Είναι και η υπόλοιπη οικογένεια. Είναι κι αυτοί πληγωμένοι. Πολύ.

Πώς βιώσατε την απώλεια του γιου σας;

Ο γιος μου το τελευταίο διάστημα κατανάλωνε αλκοόλ και τελικά έφυγε από τη ζωή από κίρρωση του ήπατος. Ήταν μόλις 42 ετών το παιδί μου. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια απώλεια. Είχαν προηγηθεί πολλές νοσηλείες και περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνη την ημέρα είχα μόλις φύγει από το νοσοκομείο, έχοντας ακόμη κάποιες ελπίδες ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υγείας του. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Στις 10 το βράδυ με πήραν τηλέφωνο και μου ανακοίνωσαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή…

To άρθρο Αλκυόνη Παπαδάκη: Σε γηροκομείο η σπουδαία συγγραφέας μετά τις απώλειες του γιου και του συζύγου της δημοσιεύτηκε στο NewsIT .