Πολλές φορές τυχαίνει να μπλοκάρουμε τις στιγμές που καλούμαστε να πάρουμε κάποια σημαντική απόφαση. Η Ψυχολογία ωστόσο μπορεί να εξηγήσει αυτό το μοτίβο και να προτείνει τρόπους διαχείρισης της αβεβαιότητας.
Βρίσκεσαι μπροστά σε μια σημαντική απόφαση και αντί να αποφασίσεις σχεδόν αμέσως, μπλοκάρει και νιώθεις ότι όσο περισσότερο προσπαθείς να σκεφτείς, τόσο λιγότερο προχωράς. Αυτή η κατάσταση που είναι πολύ συνηθισμένη, δεν δείχνει σε καμία περίπτωση ότι δεν έχουμε μία ισχυρή προσωπικότητα, αλλά σχετίζεται με τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος.
Όπως εξηγεί η Montserrat Guerra, η κλινική ψυχολόγος στο Gabinete de Psicología Montserrat Sierra, «όταν η αβεβαιότητα μας παραλύει, δεν είναι επειδή είμαστε “αναποφάσιστοι” ή μας δεν έχουμε χαρακτήρα». Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και σχετίζεται με τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος.
Το νευρικό μας σύστημα δεν είναι σχεδιασμένο να αντέχει εύκολα την αβεβαιότητα, και χωρίς τα κατάλληλα συναισθηματικά εργαλεία για να την αντιμετωπίσουμε, μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρεθούμε μπροστά σε μια σημαντική επιλογή.
Η ειδικός εξηγεί: «Έχουμε έναν εγκέφαλο που σχηματίστηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, ο οποίος έχει αλλάξει ελάχιστα και μισεί να μην γνωρίζει τι να περιμένει».
Όταν αναφέρεται στη μικρή εξέλιξη του εγκεφάλου με τον χρόνο, εξηγεί ότι «συγκρούεται με τις γρήγορες εξελίξεις, τις συνεχείς προσαρμογές, τις διαρκείς αλλαγές σε σενάρια ή με τη σύνδεση στα κοινωνικά δίκτυα που ζούμε σήμερα». Σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο γεμάτο ερεθίσματα, αυτή η «υστέρηση» κοστίζει.
Στην πραγματικότητα, ακόμα και όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, η αβεβαιότητα βιώνεται σαν απειλή. Με λίγα λόγια, εμφανίζονται προκαταβολικές σκέψεις, όπως «ο φόβος να κάνω λάθος, να χάσω κάτι σημαντικό ή να μετανιώσω αργότερα», σύμφωνα με τη Montserrat Guerra.
Μπροστά σε αυτό το άγχος, συχνά ψάχνουμε την απόλυτη ασφάλεια που όμως δεν υπάρχει. «Θέλουμε την “τέλεια απόφαση”, την εγγύηση ότι όλα θα πάνε καλά, το σήμα ότι επιλέγουμε το σωστό δρόμο», εξηγεί η ψυχολόγος. Αλλά η ζωή δεν μας δίνει πάντα την σιγουριά, ειδικά όταν πρόκειται να πάρουμε κάποια σημαντική απόφαση.
Επιπλέον, κάτι που πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη είναι ότι το να επιλέγουμε σημαίνει και να απορρίπτουμε. Και αυτό μας βαραίνει, μερικές φορές τόσο πολύ, που ο φόβος να χάσουμε κάτι είναι ακριβώς αυτός που μας μπλοκάρει.
Για να ισορροπήσει αυτή η ανασφάλεια, το μυαλό «προσπαθεί να την αντισταθμίσει με τρεις στρατηγικές που φαίνονται χρήσιμες, αλλά στην πραγματικότητα μπλοκάρουν», προειδοποιεί η Montserrat Guerra:
Ο φόβος αποτελεί έναν μεγάλο αντίπαλο στη λήψη αποφάσεων. Η ψυχολόγος επισημαίνει ότι το να παραλύουμε στο κομμάτι των αποφάσεων είναι συχνά μια προσπάθεια προστασίας. «Σκεφτόμαστε: ‘Αν δεν αποφασίσω, δεν θα κάνω λάθος’», που αποτελεί ασφαλώς μία λανθασμένη σκέψη, γιατί το να μένουμε σε αυτό το κενό έχει μεγάλο συναισθηματικό κόστος.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απόφαση βιώνεται σαν κάποια τελική εξέταση και το σώμα ανταποκρίνεται με άγχος και φόβο: «Το άτομο δεν αμφιταλαντεύεται μεταξύ δύο επιλογών, αλλά μεταξύ δύο φόβων». Όταν ο φόβος παίρνει την θέση του ελέγχου τότε «η απόφαση παύει να είναι επιλογή και γίνεται απειλή».
Πίσω από την αβεβαιότητα και τον φόβο της απώλειας υπάρχουν συχνά βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις:
Αν και είναι δύσκολο να ελέγξουμε την αβεβαιότητα, μπορούμε να τη διαχειριστούμε όσο καλύτερα γίνεται. Το πρώτο βήμα, σύμφωνα με τη Montserrat Guerra, είναι να καταλάβουμε ότι «το να κάνεις λάθος δεν είναι πάντα αποτυχία, στην πραγματικότητα σχεδόν ποτέ». Πολλές αποφάσεις δεν μπορούν να είναι 100% σωστές, γιατί εξαρτώνται από παράγοντες που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Μαζί με την αλλαγή σκέψης, υπάρχουν και πρακτικές μέθοδοι. Συγκεκριμένα: