Η Ρίτα Ρουίζ και η Τάνια Τσονγκ μοιράζονται τη δουλειά και το πάθος τους εδώ και αρκετά χρόνια. Και μάλιστα, ένα αρκετά περίεργο πάθος: το πλέξιμο.

Ένα χόμπι που κατά τύχη έχουν μετατρέψει σε τέχνη και, επιπλέον, σε οικολογική τέχνη, καθώς δεν πλέκουν έργα με μαλλί, αλλά με τις πλαστικές σακούλες που χρησιμοποιούμε (και πετάμε) κάθε μέρα για να κάνουμε τα ψώνια μας.

Γνωστές με το όνομα Enganchadas, οι δύο Ισπανίδες σπούδασαν Καλές Τέχνες στο Complutense, αν και γνωρίστηκαν το 2016 σε μια σχολή ξένων γλωσσών, που ειδικεύεται στις ασιατικές γλώσσες. Εκεί η Ρίτα δούλευε αμέσως μετά την εκμάθηση της κινεζικής γλώσσας, στην ίδια σχολή.

Το πλέξιμο ήταν πάντα το αγαπημένο της χόμπι. Με αυτή την τεχνική, κατασκεύαζε αξεσουάρ κάθε είδους. «Το πλέξιμο είναι πολύ mindfulness. Πρόσφατα διάβασα ότι σε ορισμένες εταιρείες στην Ιαπωνία σου δίνουν ένα επίδομα για να πλέκεις μία ώρα την ημέρα» λέει στο Gran Madrid.

Η γνωριμία τους

Κατά τη διάρκεια του lockdown γνώρισε την Τάνια. Και, το 2022, αποφάσισαν να ενώσουν το πάθος τους για την τέχνη και τις χειροτεχνίες και πήραν μέρος σε έναν διαγωνισμό, όπου αναδυόμενοι και καταξιωμένοι δημιουργοί δίνουν ελεύθερη έκφραση στη δημιουργικότητά τους στους δρόμους. Ένας φίλος δημοσιογράφος ήταν αυτός που τους μίλησε για τον διαγωνισμό και τις ενθάρρυνε να συμμετάσχουν. Η Ρίτα θυμάται πολύ καλά τα λόγια του: «Εγγραφείτε και φτιάξτε μια τοιχογραφία. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε». Και τελικά, συμμετείχαν με ένα πλεκτό έργο μεγάλου μεγέθους, αλλά ταυτόχρονα πολύ ελαφρύ.

Το πιο περίεργο των έργων τους είναι ότι είναι φτιαγμένα από πλαστικές σακούλες, ειδικά αυτές που δίνονται στα μεγάλα εμπορικά κέντρα αλλά και σε μικρά καταστήματα, όπως κρεοπωλεία και παντοπωλεία. «Είναι ένας τρόπος να τους δώσουμε μια δεύτερη ζωή και, πάνω απ’ όλα, να φροντίσουμε τον πλανήτη» τονίζουν και οι δύο. Η συλλογή αυτής της πρώτης ύλης απαιτεί χρόνο, οπότε, όταν έχουν έναν στόχο, εκμεταλλεύονται το σχολείο όπου διδάσκουν πλέξιμο για να διαδώσουν την ιδέα και να συνεργαστούν μαθητές, καθηγητές και φίλοι.

Πώς πλέκουν με πλαστικές σακούλες

«Λίγους μήνες πριν φτιάξουμε το πρώτο μας έργο, ξεκινήσαμε την εκστρατεία για να μαζέψουμε εκατοντάδες από αυτές, κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς δεν μας κάνουν μόνο οι λευκές: θέλουμε αυτές που έχουν διαφορετικά χρώματα», λέει η Ρίτα. Ωστόσο, η συλλογή του υλικού δεν είναι η πιο δύσκολη εργασία. Και οι δύο αναγνωρίζουν ότι το δύσκολο είναι να φτιάξουν το κουβάρι. Οι σακούλες κόβονται μία προς μία σε λωρίδες για να πλεχτούν, ως τελευταίο βήμα, με μεγάλες βελόνες.

«Για να φτιάξουμε αυτή τη μεγάλη ποσότητα πλαστικών σπαγγέτι ζητάμε τη συνεργασία εθελοντών», εξηγεί η Τάνια.

Η πρώτη τους δημιουργία ήταν ένας κήπος και, κατά κάποιον τρόπο, έχει παραμείνει το σήμα κατατεθέν τους. «Μας αρέσει η θεματική των φυτών. Μας ενδιέφερε η αντίθεση μεταξύ ενός υλικού που δεν είναι φυσικό, αλλά τεχνητό, και των φυσικών μορφών που δημιουργούμε. Είναι περίεργο, γιατί το πλαστικό καταστρέφει τη φύση, αλλά εμείς δημιουργούμε μια φύση από πλαστικό που διαρκεί χρόνια. Ορισμένα κομμάτια είναι από το 2022 και παραμένουν 100% άθικτα», λένε η Ρίτα και η Τάνια.

Μετά το ενδιαφέρον του κόσμου να βάλει τιμή στο έργο τους, φέτος σκέφτονται να φτιάξουν κομμάτια για ιδιώτες. «Νομίζω ότι θα το ρισκάρουμε», λένε, ενώ σκέφτονται το όνειρό τους: να ξεκινήσουν το yarn bombing, πλημμυρίζοντας με χρώμα ένα εμβληματικό κτίριο της Μαδρίτης.

Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr