Η μουσική ακούγεται πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του στούντιο του Μίνου Μάτσα.

Το υπόγειο στη λεωφόρο Μεσογείων είναι ο χώρος όπου περνά πολλές ώρες της ημέρας του. Ένα πιάνο της γιαγιάς του, το γραμμόφωνο του παππού του, παρτιτούρες, βιβλία, φωτογραφίες και ζωγραφιές των παιδιών του συνθέτουν το σκηνικό. Ο ίδιος κάθεται ήδη στο πιάνο όταν φτάνουμε. Σηκώνεται να μας υποδεχθεί και, πριν ακόμη ξεκινήσει η συζήτηση, μας δείχνει μια μεγάλη πλαστική δαγκάνα που, όπως λέει γελώντας, αγόρασε από ένα παιχνιδάδικο, αφού πρώτα τη ζήλεψε σε κάποιο από τα πολλά παιδικά πάρτι των τελευταίων μηνών.

Βρισκόμαστε εδώ με αφορμή την κυκλοφορία του live album Τα Ρεμπέτικα + Fado, Tango & Blues, της ζωντανής ηχογράφησης από τις sold out συναυλίες στο Ηρώδειο που ένωσαν το ρεμπέτικο με το fado, το tango και τα blues.

Η κουβέντα, ωστόσο, δεν μένει στον νέο δίσκο. Ξεκινά από τον χώρο όπου δημιουργεί και γρήγορα ανοίγει προς τη μουσική σήμερα, την τεχνητή νοημοσύνη, την τραπ, τις νέες γενιές δημιουργών, αλλά και προς πιο προσωπικά ζητήματα: την πατρότητα, τη συνεπιμέλεια, τις ανατροπές των τελευταίων χρόνων και την ανάγκη να βρίσκει κανείς έναν σταθερό τόπο μέσα σε μια εποχή που αλλάζει διαρκώς.

Διαβάστε στο Bovary.gr τη συνέντευξη του Μίνου Μάτσα

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Η μουσική ακούγεται πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του στούντιο του Μίνου Μάτσα.

Το υπόγειο στη λεωφόρο Μεσογείων είναι ο χώρος όπου περνά πολλές ώρες της ημέρας του. Ένα πιάνο της γιαγιάς του, το γραμμόφωνο του παππού του, παρτιτούρες, βιβλία, φωτογραφίες και ζωγραφιές των παιδιών του συνθέτουν το σκηνικό. Ο ίδιος κάθεται ήδη στο πιάνο όταν φτάνουμε. Σηκώνεται να μας υποδεχθεί και, πριν ακόμη ξεκινήσει η συζήτηση, μας δείχνει μια μεγάλη πλαστική δαγκάνα που, όπως λέει γελώντας, αγόρασε από ένα παιχνιδάδικο, αφού πρώτα τη ζήλεψε σε κάποιο από τα πολλά παιδικά πάρτι των τελευταίων μηνών.

Βρισκόμαστε εδώ με αφορμή την κυκλοφορία του live album Τα Ρεμπέτικα + Fado, Tango & Blues, της ζωντανής ηχογράφησης από τις sold out συναυλίες στο Ηρώδειο που ένωσαν το ρεμπέτικο με το fado, το tango και τα blues.

Η κουβέντα, ωστόσο, δεν μένει στον νέο δίσκο. Ξεκινά από τον χώρο όπου δημιουργεί και γρήγορα ανοίγει προς τη μουσική σήμερα, την τεχνητή νοημοσύνη, την τραπ, τις νέες γενιές δημιουργών, αλλά και προς πιο προσωπικά ζητήματα: την πατρότητα, τη συνεπιμέλεια, τις ανατροπές των τελευταίων χρόνων και την ανάγκη να βρίσκει κανείς έναν σταθερό τόπο μέσα σε μια εποχή που αλλάζει διαρκώς.

Διαβάστε στο Bovary.gr τη συνέντευξη του Μίνου Μάτσα

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr