NYFW: Μοντέρνα τέχνη στον Michael Kors και αισθησιακός μινιμαλισμός στον Calvin Klein

12 Σεπτεμβρίου 2026, 10:58
Μοιραστείτε το:
NYFW: Μοντέρνα τέχνη στον Michael Kors και αισθησιακός μινιμαλισμός στον Calvin Klein

Michael Kors και Calvin Klein ξεχώρισαν στη δεύτερη ημέρα της New York Fashion Week, παρουσιάζοντας δύο διαφορετικές εκδοχές της σύγχρονης αμερικανικής κομψότητας.

Η δεύτερη ημέρα της New York Fashion Week για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 έφερε δύο από τα πιο πολυαναμενόμενα shows του προγράμματος. Michael Kors και Calvin Klein Collection παρουσίασαν τις νέες συλλογές τους την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, προτείνοντας δύο διαφορετικές εκδοχές της σύγχρονης αμερικανικής κομψότητας.

Από τη μία, ο Michael Kors μετέφερε την πασαρέλα στον κήπο γλυπτών του Museum of Modern Art και μετέφρασε τη μοντέρνα τέχνη σε ρούχα μέσα από γεωμετρικές γραμμές, έντονες αντιθέσεις και καθαρά χρώματα. Από την άλλη, η Veronica Leoni συνέχισε να χτίζει τη δική της ταυτότητα στον Calvin Klein, επιστρέφοντας στην ουσία ενός οίκου που εδώ και δεκαετίες έχει συνδέσει το όνομά του με τον μινιμαλισμό και τον αισθησιασμό.

Δύο μεγάλα ονόματα της αμερικανικής μόδας, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις και δύο συλλογές που έδειξαν ότι η απλότητα μπορεί να είναι κάθε άλλο παρά προβλέψιμη.

Michael Kors: Η μόδα συναντά τη μοντέρνα τέχνη

Ο Michael Kors αγαπά τη Νέα Υόρκη και συχνά χρησιμοποιεί τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της ως μέρος της αφήγησης των συλλογών του. Μόλις μία σεζόν μετά το επετειακό show για τα 45 χρόνια του brand στη Metropolitan Opera, αυτή τη φορά στράφηκε σε έναν ακόμη εμβληματικό πολιτιστικό θεσμό της πόλης: το Museum of Modern Art.

Η Spring/Summer 2027 συλλογή παρουσιάστηκε στο Abby Aldrich Rockefeller Sculpture Garden του MoMA, με το μαρμάρινο περιβάλλον και τα έργα τέχνης να δημιουργούν το ιδανικό σκηνικό για όσα ακολούθησαν. Η επιλογή δεν ήταν απλώς εντυπωσιακή. Συνδεόταν άμεσα με την κεντρική ιδέα της συλλογής και με το ενδιαφέρον του Michael Kors για τη σχέση ανάμεσα στη μόδα και τη μοντέρνα τέχνη.

Ο σχεδιαστής αναφέρθηκε σε καλλιτέχνες όπως η Carmen Herrera, ο Alexander Calder και ο Ellsworth Kelly ως πηγές έμπνευσης. Και η επιρροή τους μπορούσε να διαβαστεί σχεδόν αμέσως στα ρούχα -καθαρές γραμμές, γεωμετρικές επιφάνειες, graphic ρίγες και χρώματα που λειτουργούσαν περισσότερο ως δομικά στοιχεία παρά ως διακοσμητικές λεπτομέρειες.

Η βάση της συλλογής ήταν κυρίως ασπρόμαυρη. Μια επιλογή που για τον ίδιο τον Michael Kors είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη Νέα Υόρκη. Πάνω σε αυτήν όμως εμφανίστηκαν δυνατές εκρήξεις κόκκινου, πράσινου και κίτρινου, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση με την αυστηρότητα του μαύρου και του λευκού.

Οι ρίγες είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλοτε κάθετες και άλλοτε τοποθετημένες με τρόπο που άλλαζε οπτικά τις αναλογίες του σώματος, έδιναν κίνηση σε καλοκαιρινά φορέματα και σύνολα. Η γεωμετρία όμως δεν περιορίστηκε στα prints, αλλά πέρασε και στις ίδιες τις σιλουέτες.

Ο Michael Kors έπαιξε με τη σχέση ανάμεσα στο γλυπτικό και το ανάλαφρο. Φορέματα με έναν ώμο, καθαρές γραμμές και έντονα σχήματα συνυπήρχαν με πιο χαλαρά κομμάτια για την ημέρα. Υπήρχαν κοστούμια και polished σύνολα για την πόλη, αλλά και φορέματα που έμοιαζαν σχεδιασμένα για τις καλοκαιρινές διακοπές της γυναίκας Michael Kors.

Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο πρακτικό και το glamorous παραμένει άλλωστε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του σχεδιαστή. Η γυναίκα του Michael Kors μπορεί να αλλάζει προορισμό, εποχή και διάθεση, αλλά σπάνια εγκαταλείπει την ιδέα μιας effortless πολυτέλειας.

Στη συγκεκριμένη συλλογή, ωστόσο, αυτή η γνώριμη φιλοσοφία απέκτησε μια πιο αυστηρή, σχεδόν αρχιτεκτονική διάσταση. Αντί για έναν κόσμο που βασίζεται αποκλειστικά στο jet-set glamour, ο Michael Kors επικεντρώθηκε στη φόρμα, στη γραμμή και στο χρώμα.

Και το MoMA δεν θα μπορούσε να αποτελεί πιο κατάλληλο σκηνικό. Τα μοντέλα περπατούσαν ανάμεσα σε γλυπτά και έργα τέχνης, ενώ τα ίδια τα ρούχα έμοιαζαν να συνομιλούν με το περιβάλλον τους. Η συλλογή δεν προσπαθούσε να αντιγράψει την τέχνη. Χρησιμοποιούσε τις αρχές της -την ισορροπία, την αφαίρεση, τη γεωμετρία- για να δημιουργήσει μια διαφορετική εικόνα της αμερικανικής πολυτέλειας.

Calvin Klein: Η Veronica Leoni αφαιρεί ό,τι είναι περιττό

Λίγες ώρες αργότερα, η προσοχή μεταφέρθηκε στον Calvin Klein και στη Veronica Leoni. Η Ιταλίδα σχεδιάστρια έχει αναλάβει να δώσει νέα πνοή στον Calvin Klein Collection, διατηρώντας παράλληλα τη μίνιμαλ αισθητική που έχει καθορίσει την ταυτότητα του οίκου εδώ και δεκαετίες.

Η Veronica Leoni φαίνεται να έχει επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο. Αντί να αναπαράγει κατά γράμμα τον Calvin Klein των '90s, αναζητά τι βρισκόταν πίσω από εκείνη την αισθητική. Μινιμαλισμός, σώμα, αισθησιασμός, λειτουργικότητα και η ιδέα ότι ένα ρούχο δεν χρειάζεται να φωνάζει για να γίνει επιθυμητό.

Για την Spring 2027 συλλογή, μάλιστα, η σχεδιάστρια κοίταξε ακόμη πιο πίσω στην ιστορία του οίκου, προς τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και την περίοδο κατά την οποία ο Calvin Klein διαμόρφωνε τις βάσεις του.

Η διαδικασία της Veronica Leoni βασίζεται στην αφαίρεση. Αντί να προσθέτει διαρκώς στοιχεία, επιστρέφει σε κάθε κομμάτι και απομακρύνει ό,τι θεωρεί περιττό. Είναι μια προσέγγιση που μοιάζει σχεδόν αυτονόητη για τον Calvin Klein, αλλά στην πραγματικότητα απαιτεί μεγάλη ακρίβεια: όταν ένα ρούχο είναι τόσο καθαρό, κάθε γραμμή και κάθε αναλογία αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.

Το αποτέλεσμα ήταν μια συλλογή στην οποία η αυστηρότητα δεν σήμαινε ψυχρότητα. Το tailoring εμφανίστηκε πιο χαλαρό, οι σιλουέτες είχαν χώρο να κινηθούν και τα υφάσματα ακολουθούσαν το σώμα χωρίς να προσπαθούν απαραίτητα να το περιορίσουν.

Φορέματα, διαφάνειες, denim και δερμάτινα στοιχεία μπήκαν στο ίδιο λεξιλόγιο, ενώ ο αισθησιασμός δεν βασίστηκε στην προφανή αποκάλυψη του σώματος. Αντίθετα, προέκυπτε από τον τρόπο με τον οποίο ένα ύφασμα ακουμπούσε πάνω του, από μια χαλαρή γραμμή ή από την αίσθηση ότι το ρούχο δεν προσπαθεί υπερβολικά.

Αυτό είναι και το ενδιαφέρον στη νέα εποχή του Calvin Klein. Η Veronica Leoni εξετάζει ξανά τι σημαίνει «sexy» για τον οίκο σήμερα. Το Calvin Klein sexiness υπήρξε ιστορικά άμεσο, λιτό και συχνά προκλητικό ακριβώς επειδή δεν χρειαζόταν πολλά. Η νέα εκδοχή του γίνεται πιο ρευστή και λιγότερο δεμένη με παραδοσιακές αντιλήψεις γύρω από το πώς πρέπει να παρουσιάζεται η θηλυκότητα ή η αρρενωπότητα.

Ταυτόχρονα, παραμένει μια συλλογή που αναγνωρίζεις ως Calvin Klein. Και ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο επίτευγμα: να δημιουργήσεις κάτι που κουβαλά το DNA ενός τόσο ιστορικού αμερικανικού brand χωρίς να μοιάζει σαν να έχει βγει αυτούσιο από το αρχείο του.

Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr



Scroll to Top