Η πρώτη επίδειξη του Demna για τον οίκο Gucci δεν ήταν απλώς μια ακόμη αλλαγή δημιουργικής διεύθυνσης. Ήταν μια μελετημένη μετάβαση από τη διανοητική μόδα στο συναίσθημα.

Ο χώρος βυθισμένος στο σκοτάδι. Ένα άνοιγμα στο βάθος εξέπεμπε εκτυφλωτικό λευκό φως, που "έκοβε" στη μέση τη σκηνή και οδηγούσε το βλέμμα στον διάδρομο. Ο techno παλμός έδινε ρυθμό σχεδόν βιομηχανικό. Τα δύο πρώτα μοντέλα, ντυμένα στα λευκά, εμφανίστηκαν με αυστηρό, κοφτό βηματισμό. Η κίνησή τους δεν ήταν τυχαία, προανήγγειλε την πρόθεση του show: καθαρή ένταση, ελεγχόμενος αισθησιασμός, μια πρόκληση.

Η αφήγηση ξεκίνησε με έντονες αντιθέσεις. Τα ανδρικά looks κινούνταν ανάμεσα στο casual, βερμούδες, χαλαρές γραμμές, και στο λαμπερό clubwear. Οι γυναικείες σιλουέτες ισορροπούσαν σε 15ποντα, με cut-outs, κολάν και cropped jackets να εντείνουν τη σωματικότητα. Η επιρροή της περιόδου του Demna στον Balenciaga ήταν εμφανής: μια διάθεση αποδόμησης, μια πρόκληση απέναντι στην «καλή γεύση», μια σχεδόν punk αδιαφορία για την παραδοσιακή κομψότητα.

Τα loafers–mules με γούνα, που είχαν ταυτιστεί με την περίοδο του Alessandro Michele, επανεμφανίστηκαν ως συνειδητή αναφορά στη σύγχρονη κληρονομιά του brand.

Στο δεύτερο μέρος, η ένταση υποχώρησε. Η μουσική έγινε πιο απαλή, πιο μελωδική. Ο βηματισμός των μοντέλων επιβράδυνε, απέκτησε θεατρικότητα. Pencil φούστες συνδυάστηκαν με καλσόν που έφεραν το λογότυπο του οίκου, ενώ η χαρακτηριστική δίχρωμη ρίγα πλαισίωσε tailored παντελόνια.

Καθώς η μουσική διατηρούσε τον ρυθμό της, γυαλιστερά μακριά φορέματα με βαθιά, αβυσσαλέα σκισίματα συνυπήρχαν με ανδρικά σύνολα είτε από παγιέτα είτε από γυαλιστερό ύφασμα από λύκρα. Το βλέμμα επέστρεφε αναπόφευκτα στη σεξουαλική αυτοπεποίθηση των αρχών των '00s, στην εποχή που ο Tom Ford είχε μετατρέψει τον Gucci σε σύμβολο ηδονιστικής πολυτέλειας. Όμως εδώ η αναφορά δεν ήταν νοσταλγική, ήταν σχεδόν ωμή, απογυμνωμένη από ρομαντισμό.

Το rock–disco–glam στοιχείο, χρυσό, μεταλλικά λευκά, παγιέτες, δεν λειτουργούσε ως διακόσμηση, αλλά ως δομικό στοιχείο ταυτότητας.

Η ομορφιά ακολούθησε την ίδια λογική. Μαλλιά και μακιγιάζ με glossy υφή και έντονη σεξουαλικότητα παρέπεμπαν ευθέως στην αισθητική των late ’90s και early ’00s. Όμως τίποτα δεν έμοιαζε με απλή αναπαραγωγή. Ήταν περισσότερο μια ανασύσταση μνήμης μέσα από σύγχρονη ματιά.

Επιπλέον, η πασαρέλα γέμισε με γνώριμες φιγούρες: Emily Ratajkowski, Elsa Hosk, Vittoria Ceretti, Alex Consani και Karlie Kloss προσέδωσαν ισχύ και αναγνωρισιμότητα. Το φινάλε ανήκε στην εμβληματική Kate Moss, η οποία εμφανίστηκε με μαύρο μακρύ φόρεμα από παγιέτες με ανοιχτή πλάτη, μια εικόνα καθαρής, διαχρονικής γοητείας.

Ο Demna σε δήλωση του ανέφερε ότι δεν τον ενδιαφέρει να παραθέσει ένα μανιφέστο κατασκευαστικών λεπτομερειών. Εκείνο που τον απασχολεί είναι η αίσθηση. Μάλιστα δήλωσε πως επιθυμεί ο Gucci να γίνει «πιο ελαφρύς, πιο απαλός, πιο εκλεπτυσμένος, πιο περίτεχνος, πιο συναισθηματικός, ακόμη και παράλογος μερικές φορές». Ξεκαθάρισε μάλιστα ότι δεν θέλει ο οίκος να είναι διανοητικός, αλλά να είναι ένα συναίσθημα.

Η πρώτη αυτή επίδειξη λειτούργησε γι' αυτόν ως εισαγωγή σε ένα νέο σύμπαν: ανθρώπους, αρχέτυπα, καταναλωτές και dress codes που θα συγκροτήσουν τη σχεδιαστική του «γλώσσα» από εδώ και πέρα. Δεν έρχεται σε ρήξη με το παρελθόν, αλλά το επανατοποθετεί.

Η συλλογή Primavera δεν έδωσε όλες τις απαντήσεις και ίσως αυτό να ήταν το ζητούμενο. Ο Demna παρέδωσε μια εμπειρία. Ένα show που κινήθηκε ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στη μνήμη και το παρόν, στο glam και την αποδόμηση. Και μέσα από αυτή τη διττότητα, διατύπωσε καθαρά την πρόθεσή του: ο Gucci να πάψει να είναι απλώς ένας ιστορικός οίκος και να επιστρέψει στο πιο ισχυρό του πεδίο, το συναίσθημα.

Διαβάστε περισσότερα στο bovary.gr