Μου άρεσε πολύ η Μάρω Κοντού. Όχι μόνο για το ταλέντο, την ομορφιά ή τη σπάνια κομψότητά της, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο στεκόταν απέναντι στη ζωή. Ήταν ανεξάρτητη σε εποχές κατά τις οποίες η ανεξαρτησία μιας γυναίκας δεν θεωρούνταν αυτονόητη. Δεν χρειάστηκε, όμως, να υψώσει τη φωνή για να αποδείξει τη δύναμή της. Την έκανε ορατή μέσα από τις επιλογές της, την αυτοπεποίθησή της και την αταλάντευτη επιθυμία της να παραμείνει ο εαυτός της. Είχε τη λάμψη της σταρ χωρίς να μοιάζει ότι την επιδίωκε. Είχε σοφία χωρίς να υποδύεται τη διανοούμενη, χιούμορ χωρίς επιτήδευση και νεότητα που δεν είχε σχέση με την ηλικία, αλλά με τη διάθεσή της να παραμένει περίεργη, ζωντανή και ανοιχτή. Ήταν πολύ καλή ηθοποιός, αλλά δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να το διακηρύξει. Η παρουσία της αρκούσε. Με μια κίνηση, ένα βλέμμα ή μια μικρή αλλαγή στον τόνο της φωνής της μπορούσε να γεμίσει την οθόνη, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. […]