Όταν το μεσημέρι της 6ης Μαρτίου 1964 τα ραδιόφωνα διέκοψαν το πρόγραμμά τους για να ανακοινώσουν τον θάνατο του Βασιλιά Παύλου, η είδηση δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία για τους μυημένους του πολιτικού παρασκηνίου, αλλά σόκαρε τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων. Η χώρα έχανε τον ανώτατο άρχοντά της σε μια στιγμή που η δημοκρατία προσπαθούσε να βρει τον βηματισμό της και η διαδοχή έφερε στην κορυφή της ιεραρχίας έναν νέο που δεν είχε προλάβει να δοκιμαστεί στις συμπληγάδες της εξουσίας. Το παρασκήνιο μιας προαναγγελθείσας απώλειας Ο Βασιλιάς Παύλος έπασχε από καρκίνο του στομάχου, μια διάγνωση που το Παλάτι και η κυβέρνηση προσπάθησαν να υποβαθμίσουν για εβδομάδες, κάνοντας λόγο για «έλκος». Η κατάσταση όμως ήταν μη αναστρέψιμη. Η απόφαση να χειρουργηθεί μέσα στα ανάκτορα του Τατοΐου και όχι σε κάποιο νοσοκομείο, μετέτρεψε τη βασιλική κατοικία σε ένα ιδιότυπο «κέντρο επιχειρήσεων». Κορυφαίοι γιατροί από το εξωτερικό έφτασαν στην Αθήνα, ενώ η εικόνα της Φρειδερίκης να μεταφέρει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας […]